آسیب پذیری ، پذیرش و شجاعت در فرهنگ ژاپن

دوشنبه ۰۴ اسفند ۹۹ | ۱۷:۵۷ ۱۳ بازديد

وقتی زندگی به ما موقعیتی می دهد که احساس می کنیم خارج از توان ماست ، چه می کنیم؟ ما بارها و بارها مجبور می شویم با چنین شرایطی مقابله کنیم که محدودیت های ما را به چالش می کشد. اگر در این لحظات هوشیار باشیم ، ممکن است خردی پدیدار شود که به ما کمک می کند بفهمیم آیا باید اتفاقات رخ داده را بپذیریم یا سعی در تغییر آن داشته باشیم. در 19 فوریه 1942 ، یک دستور اجرایی از طرف رئیس جمهور روزولت منجر به زندانی گسترده 120،000 نفر از نژاد ژاپنی شد. یکی از راههای یادآوری درسهای این بی عدالتی مبتنی بر "تعصب نژادی ، هیستری جنگ و شکست رهبری سیاسی" ، تأمل در نحوه پاسخگویی مردم در آن زمان است. با تأمل در رابطه ام با کیو موریموتو ، مردی که مربی من شد ، یادم می آید. پدر و مادرش برای زندگی بهتر از واکایامای ژاپن آمده بودند و او در یک مزرعه سیب زمینی در آیداهو بزرگ شده بود. هنگامی که جنگ در اقیانوس آرام آغاز شد ، وی در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد و به عنوان بخشی از واحد رزمی هنگ 442 شناخته شد. از نظر کیو ، این هم مایه غرور و اندوه بود ، زیرا وحشت جنگ زخم ها و زخم هایی به همراه داشت که همیشه با او بود. اما در روزهای پس از اعلام جنگ ، هنگامی که کیو عمیقاً در مورد اینکه چه کسی بود و آنچه را که برای انجام آن فراخوانده شده بود تأمل کرد - خود را متعهد کرد که برای کشورش بجنگد - او برای درک نحوه پاسخ دهی بزرگان ژاپنی متولدش به وضعیت. برای آنها تنها انتخاب پذیرش بود. آنها این را با گفتن شکاتا گای نای ، که به معنای واقعی کلمه به معنای "هیچ راهی برای اقدام نیست" ، توضیح دادند که "هیچ کاری نمی توان انجام داد". این پاسخ بزرگترها که جوان و پر از امید و آرمان گرایی بود ، وی را ناامید و خشمگین کرد. او احساس کرد که این استعفا منفعل است و تعجب کرد که چگونه آنها می توانند به جای جنگ فقط تسلیم شوند. اما هر چه بزرگتر می شد ، جور دیگری می دید. معنای عمیق شیکاتا گا نای همان استعفا منفعل نیست. این روشی است برای کنار آمدن با چیزهایی که در زندگی قابل تغییر نیستند. این روشی است برای پذیرش و حتی پذیرش آسیب پذیری و درماندگی ما. از این پذیرش است که می توانیم خود را از زنجیره قربانیان رها کنیم و ادعای حرکت آژانس را داشته باشیم. ویکتور فرانکل توضیح داد که چگونه او و دیگران با تغییر چشمگیر دیدگاهشان در زندگی ، از اردوگاه های مرگ نازی جان سالم به در بردند - از پرسیدن "من از زندگی چه می خواهم؟" به: "زندگی از من چه می خواهد؟" عدم توانایی در تغییر وضعیت خود آنها را به چالش کشید تا خودشان را تغییر دهند. این مفهوم در ژاپن درمانی بومی Shoma Morita مبتنی بر قدرت حیات بخش پذیرش و اثر درمانی پذیرش آسیب پذیری و شجاعتی است که در عمل ایجاد می شود. Shikata ga nai راهی است که افراد می توانند انرژی جدیدی را احساس کنند که می توانند آنها را به فعالیتهای خلاقانه و مولد هدایت کنند و به جای تلخی و پشیمانی با قدردانی و سپاسگذاری زندگی کنند. کیو در گفتگویی که در دانشگاه هاروارد داشت با این موضوع صحبت کرد: "با شناخت و تصدیق جایی که هستیم ، در محدوده زمینه فوری که در آن قرار داریم ، امکانات و آزادی های جدید را کشف می کنیم. Issei ، با داشتن و احترام به درماندگی خود ، انرژی خود را در داخل بی ثباتی مراکز نقل مکان ، برای رشد و پرورش باغهای گل و سبزیجات دوست داشتنی هدایت کرد. برای نوشتن شعر قدرتمند و خلق آثار هنری نفیس. آنها می دانستند که هر روز یک هدیه زندگی است. برای چه چیزی از زندگی گرانتر است؟ این هدیه خدا به ما است که با عزت و عشق زندگی کنیم. " مقاله پس از تبلیغات ادامه می یابد امروز ، من به شیوه ای فکر کردم که برخی از مردم تصمیم گرفتند که نمی توانند با دولت بجنگند و بهترین کاری که می توانند انجام دهند پذیرفتن حبس و صرف انرژی مثبت برای استفاده بهینه از شرایط است. مردانی مانند کیو با قرار دادن جان خود برای "کشور خود" و جامعه خود به وضعیت ناامیدانه پاسخ دادند. برخی دیگر پاسخ دادند و گفتند: "نه ، نه" ، در برابر بی عدالتی مقاومت کردند و با امتناع از جنگ برای کشورشان اعتراض کردند. چند نفر آشکارا از دولت سرپیچی کردند. من یاد می گیرم که هر راه پاسخ دادن شجاعانه بود. شیوه های مختلف بازیگری براساس تفکر هر شخص در مورد اینکه چه کسی بودند و به چه کاری فرا خوانده شده اند ، برای خانواده هایشان ، برای جامعه ژاپنی و کشورشان بود. چالش shikata ga nai تعیین این است که چه چیزی قابل تغییر نیست و چه چیزی قابل تغییر است. چه چیزهایی را شخص باید غیرقابل تغییر بپذیرد؟ چقدر نماینده ، توانایی تغییر وضعیت از طریق اقدامات شخص را دارد؟ و تا کجا مایل است یکی پیش رود ، چقدر مایل است فدا شود ، و تلاش می کند چیزها را تغییر دهد؟ هر شخص باید خودش تصمیم بگیرد که چگونه به این س questionsالات دشوار پاسخ دهد. پاسخ به سختی هایی که با آن روبرو هستیم خواستار شجاعت است. و با هر عمل تأمل ، عمل ، مقاومت و بیان شجاعانه ای که از این سوال ناشی می شود: "زندگی از من چه می خواهد؟" ما قدرت روح انسان را تغذیه می کنیم تا حتی در سخت ترین شرایط نیز رشد کند.